სხვა სახელი: ელეფთერიძე (ფსევდონიმი)
დაბადების თარიღი: 18 მარტი, 1872
გარდაცვ. თარიღი: 29 მარტი, 1955 (83 წლის ასაკში)

დაბადების ადგილი: ქ. ყვარელი.

1890-1891წწ. მუშაობდა თელავის სამაზრო სამმართველოში; 1891-1894წწ. გამომძიებლის საქმისმწარმოებლად; 1896-1899წწ. თელავის სამაზრო სამმართველოს მდივნის თანაშემწედ; 1899-1903წწ. თბილისის ოლქის სამმართველოს სისხლის სამართლის საქმეთა განყოფილებაში მდივნის, თანაშემწისა და თარჯიმნის თანამდებობაზე; 1903 წლიდან არჩეული იყო თბილისის გუბერნიის თავადაზნაურობის მდივნის თანამდებობაზე; 1918 წლიდან ინტერპარტიული ორგანიზაცია – საქართველოს ეროვნული საბჭოს კანცელარიის გამგეობაში; 1919 წლიდან დაინიშნა კანცელარიის გამგედ; საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებისთანავე დანიშნეს რევოლუციური კომიტეტის საქმეთა სამმართველოში კანცელარიის უფროსად; 1921 წლიდან საკანონმდებლო განყოფილების გამგედ; 1894 წლიდან დაიწყო ლიტერატურული მოღვაწეობა; თანამშრომლობდა ი. ჭავჭავაძის გაზეთ “ივერიაში”, სადაც ბეჭდავდა მოთხრობებსა და თეატრალურ რეცენზიებს; პირველი მოთხრობა “მამულის მსხვერპლი” გამოაქვეყნა გაზეთ “კვალში”; მას ეკუთვნის მოთხრობები: “გაროზგილი”(1894), “ორი მონადირე”(1905); ხელოვნებათმცოდნეობითი ნაშრომები: “ვანო სარაჯიშვილი”(1939), ზაქარია ფალიაშვილის ოპერა – “აბესალომ და ეთერი”(1941), “ხალხის შემოქმედი გენია – ლეკური, კახური, მრავალჟამიერი, ურმული”(1949).

წყარო: ილია ზურაბიშვილი – ბიოგრაფიული ლექსიკონი (nplg.gov.ge)